Marjon Pennings is sinds 2010 manager projectbureau bij AKV|St.joost. Daarnaast is ze office- en productiemanager bij KOP en nam ze de webredactie voor de afgelopen 3 edities van E-pulse festival voor haar rekening.
In 2010 studeerde ze af aan de major Interactie ontwerpen waarvoor ze onder meer twee stages liep bij de AVRO. Voordat Marjon als student naar onze academie kwam studeerde ze ook nog twee jaar SPH.
Wat doe je binnen de academie?
Ik ben verantwoordelijk voor het projectbureau. Het projectbureau geeft vragen, die van buiten de academie komen, een plek binnen het onderwijs. Het kan ook zijn dat ik vragen van buitenaf koppel aan (oud-)studenten, als opdracht buiten de academie, om zo extra ervaring op te doen.
Wat vormt jou - naast je werkzaamheden voor de academie - tot wie jij bent?
Ik ben een echte regelneef. Dat is binnen mijn werk hier te zien, maar ook binnen mijn werk voor KOP, waarvoor ik de productie voor mijn rekening neem en alles regel voor de diverse exposities.
Van de tijd die nog overblijft besteed ik veel tijd aan muziek. Ik zing solo en in een koor. Ook maak ik deel uit van het artistieke team van dat koor. We proberen, mede door het inzetten van de kunst-en vormgevingswereld, de producties op een hoger niveau te tillen. Onderliggende gedachten en ideeën proberen we zo sterker naar voren te laten komen.
Als ik niet zing dan speel ik gitaar of piano of werk ik muziek uit voor het koor.
En: ik ben derde geworden in The Voice of ‘West-Brabant’! Niet dat ik daar nu zo veel aan op wil hangen, nuanceert Marjon direct lachend, maar, ik zing dus niet alleen onder de douche.
Je hebt zelf interactie ontwerpen gestudeerd. Wat is volgens jou het belang van autonome en/of toegepaste kunst binnen de hedendaagse samenleving?
Zowel autonome- als toegepaste kunst staan dichter bij de mensen dan zij zelf vaak denken. Bij KOP proberen we dat ook uit te dragen. Kunst is niet altijd zo ingewikkeld als men vaak denkt. We sluiten aan bij heel vanzelfsprekende thema’s waardoor de drempel ook niet zo hoog ligt. Kunst kan verrassen, een beleving zijn. In de publieke ruimte kan het de wereld mooier maken.
Hoe laagdrempelig is kunst in de openbare ruimte?
Onlangs organiseerde KOP ‘Territorial Pissings’, een project in de publieke ruimte. Zeven interventies op zeven veldjes in Breda.
Daan den Houter, een van de deelnemende kunstenaars, strooide 25.000 muntjes van één eurocent uit over een veld waardoor dat volledig bezaaid was. Men gaf daarop divers commentaar. De een vond het geldverspilling, anderen waren razend enthousiast. Er is ook veel pers op afgekomen. Kinderen sleepten zakken en tassen aan om geld te rapen en te besteden aan snoep, of juist om het aan anderen te geven die het konden gebruiken.
Zo kwam er op een ludieke manier aandacht voor de hedendaagse kunst. Dat sommigen het dan niet goed vinden is niet erg, als ze er maar mee in aanraking komen.
In hoeverre bracht het mensen dan in aanraking met waar het werk over ging?
Dit werk had tot doel een mythe te creëren rondom het veldje. Het werk leeft voort in de verhalen van de enthousiaste kinderen. 'Ooit lag dit hele veld vol met geld….'
Mensen komen veel vaker in aanraking met kunst dan ze in de gaten hebben. Een kleur kiezen voor de muur in je woonkamer is al vormgeving. Je creëert een gemoedstoestand.
Maar wat voegt de professioneel kunstenaar of vormgever daar dan aan toe?
Herkenbaar werk prikkelt mij persoonlijk meer dan onherkenbaar werk. Ik vind het fijn als het publiek iets herkent en daardoor met een ander gevoel de tentoonstelling uitkomt dan waarmee het naar binnen ging. Als het makkelijk herkenbaar is kan het ook een breed publiek aanspreken.
Toch vind ik het ook goed dat er kunstenaars zijn die vraagtekens creëren, ook al spreekt conceptueel werk misschien een minder groot publiek aan.
De kunstenaar geeft in die zin dus aan het publiek een andere manier van kijken mee?
Ja, eigenlijk wel.
Wat vind jij typerend aan AKV|St.Joost?
De toegankelijkheid en openheid.
Ik ben hier als student naar toe gekomen op basis van de toenmalige website. Die gaf me zo’n sympathiek gevoel dat ik zeker naar de open dag wilde gaan. Het voelde ook direct goed toen ik hier voor het eerst kwam. Er werd niet te moeilijk gedaan.
Is dat niet vrijblijvend?
Nee. De opleiding is kritisch. Maar er zijn veel mogelijkheden om te onderzoeken wat het is dat jij wilt doen. Ik kon me ontplooien en ontwikkelen omdat er ruimte is om overal over te praten en discussiëren. Maar je moet natuurlijk wel hard werken.
In tegenstelling tot mijn studie SPH, waarbij de stof vanuit de boeken werd aangereikt, moet je het hier uit jezelf halen. Je moet je kwetsbaar op durven stellen. Bij AKV|St.Joost wordt een omgeving gecreëerd waarin je durft te onderzoeken.
16-01-2012 tekst en interview door Marinke Marcelis
